OKUMAYI SEVİYORUM

Ben bir öğretmenim…

Bahçıvanım yani… Her biri ayrı renkte, her biri birbirinden güzel, sevda kokulu çiçeklerim var benim… Onlar için çırpınır benim yüreğim… Kiminin adı Nazlı, kiminin adı Uğur, Ahmetleri, Şerifeleri, Aynurları, Fatihleri, İlknurları, Ozanları, Yağmurları, Mâşukları, Zehraları da saymalıyım… Sadece bunlar mı? Tabi ki hayır! Onlarca, yüzlerce çiçeklerim var benim…

Her sabah onlara “Hepinizi çok seviyorum canlarım!” diyorum. Seviyorum onları… Şefkatimle suluyor, kanatlarımla uçuruyorum gök rengi bulutların semalarında… Her biri ayrı bir dünya… O kadar susamışlar ki sevgiye, ilgiye, şefkate… Gözlerinden anlıyorum bunları… Her biri umut kokan gözlerinden...

Henüz mezun oldum öğretmenlik fakültemden. Yıllardır canlarıma kavuşmanın heyecanıyla yanıp kavruldum. Her gece sınıfımda “Merhaba canlarım!” diyeceğim ilk günün hayalini kurdum. Onların kokusuyla uyudum, onların umuduyla uyandım. Geçmiyordu günler. Hasret yüklü bulutlarla selam yolluyordum onlara. Bekleyin canlarım, bekleyin beni. Geleceğim yanınıza, merhaba çiçeklerim diyeceğim sizlere. Bekleyin…

Duası kabul olmuş insanın huzuruyla kendimi buldum sınıfımda. İşte… İşte canlarımla başbaşaydım… Konuşamadım… Kelimeler sıyrıldı lügatimden… İşte, ayaktaydılar, hepsi… hepsi ayaktaydı… mis amber kokulu çiçeklerim açmıştı rengarenk, beni bekliyordu. Nemlendi gözlerim… Titredi ellerim… tek bir şey söyleyebildim:” Merhaba çiçeklerim!”…

Bir şeyler yapmalıydım derslerine girip çıkmanın haricinde… “Çiçeklerim, kitap okumayı sever misiniz?” dedim… Boyunları büküldü bir anda… Soldular sanki… Biraz önce sevgi kokan, umut kokan çiçeklerimin yaprakları kurudu sanki.”Ne oldu canlarım?” dedim. İçlerinden papatya yüzlü bir çiçek :“Okuruz öğretmenim, kitap okunmaz mı? Ama… Ama öğretmenim bizim kitap alacak paramız yok ki!” Dondum kaldım. Bu söz yüreğime saplanan kör bir bıçak oldu, kanattı içimi. Hepsi eğdi başını. Toparlamalıydım kendimi. Ben bir öğretmendim. Islanan gözlerimi sildim. “Okuyacaksınız canlarım, okuyacaksınız” dedim. Daha da bir şey söyleyemedim…

Dört yıldır sınıf arkadaşım, şimdi de meslektaşım olan Esenler Türk-İsveç Kardeşlik İlköğretim Okulu Türkçe öğretmenlerinden Kezban Bozkurt'la paylaştım bu durumu. “Ne yapabiliriz?” diye düşünmeye başladık… En sonunda “Okumayı Seviyorum” diye bir kampanya başlatmaya karar verdik. Kitapçıları, yayınevlerini dolaşıp çiçeklerimiz için kitap alacaktık. Ne olursa olsundu. Çiçeklerimiz, canlarımız okumalıydı… Ve yavrularımızdan toplayabildiğimiz kadarını toplayıp üzerine ilk maaşlarımızdan koyup onlarca kitap aldık yavrucaklarımıza… Onlarca kilo ağırlığındaki kolileri taşırken sordum Kezban Öğretmen'e :” Yoruldun mu?”… Kezban:” Yorulmak da ne demek, ben bir öğretmenim anneyim yani. Anneler yorulur mu hiç, ben bir öğretmenim, onlar benim her şeyim, devam edelim” dedi…

Kitapları dağıttığım ilk gün havaya sıçradı her bir çiçeğim. Açıldı kanatları, yeşillendi yaprakları, gözyaşlarına döndü umutları. "Siz hiç yazar gördünüz mü?" dedim. Yine eğildi başlar. Menekşe kokulu bir çiçek: “Hayır öğretmenim hiç görmedik.” dedi. "Peki," dedim, “Görmek ister misiniz? Öyle bir “evet” çığlığı yükseldi ki; sınıfın inlediğini hissettim bir anda. “Siz okuyun kitaplarınızı, yazarları sınıfınıza davet etmek benim işim.” dedim. Sarıldılar bana… O küçücük cılız kollarıyla. “Canım öğretmenim, seni çok seviyoruz” dediler. Kucakladım onları… Ben bir öğretmenim…

Kezban Öğretmen'le bu kampanyamıza her ay bir yazarı da katalım dedik birbirimize. Ve o anda olgunlaştı “Okumayı Seviyorum” projesi…

Okumayı Seviyorum projesi başladıktan üç hafta sonra yaşadığım bir hadise ömrüm boyunca yüreğimden ve zihnimden asla silinmeyecektir. Teneffüs saatindeyim… Bir veli tesadüfen beni bana sordu:” Yusuf Hoca'yla görüşebilir miyim?”dedi. “Buyurun benim” dedim. “Hocam”, dedi başladı anlatmaya… “Benim eşim mermer işçisidir. Bayram öncesi iş yerinden ikramiye almış. Ben de sizin öğrenciniz olan kızımla pazara bayram alış-verişine çıktım. Kızım, iki yıldır aynı ayakkabıyı giyiyor. Defalarca diktirdik… Bu bayram ona yeni bir ayakkabı alayım, dedim. Ve sürpriz yapıp ayakkabıcının yanına geldiğimizde, “Hadi kızım bir ayakkabı beğen alayım sana.” dedim. Her zaman elimize para geçmiyor Hocam. Kızımın ayakkabılara bakmasını beklerken kızım bana” Hayır anne, ben bana ayakkabı almanı istemiyorum. Ben bir yıl daha idare ederim bununla. Sen o parayı bana ver, ben Yusuf öğretmenimizin okumamız için söylediği kitapları alayım. Ben kitap almak istiyorum anne!” dedi. O anne karşımda gözyaşlarına hâkim olamadı. “Sağ olun Hocam. “O anda dondum kaldım. Ne diyeceğimi, ne yapacağımı şaştım. Çocuk yaşta bir öğrenci bayram ayakkabısı yerine kitabı tercih ediyor. Bayram, yeni ayakkabı her şey demektir bir çocuk için… Ama bu öğrencim kitabı tercih etti, defalarca dikilmiş ayakkabısını bir yıl daha giymeyi göze alarak…

Bu hadise de gösterdi ki bu çocuklar kitap olduğu zaman okurlar. Okumayı seviyor çocuklarımız. Biz hepinizden “Okumayı Seviyorum” kampanyamıza destek olmanızı istiyoruz.

YUSUF ÇOPUR